Te droog of niet te droog?

Te droog of niet te droog, dat is de vraag. Er is een nieuwe column van Paula geplaatst, over de droogte en de archeologie.

.

.

Zondagmiddag 11 augustus 2019, plusminus 13.33u. Mijn mond valt open van verbazing. Ook mijn tafelgenoten kijken verrast op. Eens per jaar gebeurt dit. Ongeveer. Vandaag is dus zo’n dag. Blijkbaar.
‘We kunnen wel een rondje gaan lopen,’ klinkt het.
‘Goed idee,’ zeg ik droogjes. Niet te enthousiast, straks trekt hij zich terug, of komt er iets tussen. Dat gebeurt vandaag niet. En ja hoor, even later trekken we onze wandelschoenen aan en gaan naar buiten. Hij slaat meteen rechtsaf maar ik heb andere plannen. ‘We kunnen hier wel achter door ‘t veld lopen,’ stel ik voor. ‘Lekker door de natuur,’ voeg ik eraan toe. Daar heeft hij wel oren naar en even later verlaten we ons erf, langs mijn pipowagen, en betreden het grasland van ’t Drents Landschap. ‘Gezellig,’ zeg ik, ‘hier loop ik wel vaker, ’t is toch anders dan over de weg.’ We stappen over mollenbulten heen en langs muizengaten. En dan ineens zien we het, een vreemde lijn in het landschap, een scherpe lijn, met een bocht. En een paar meter verder de andere lijn, een tegengestelde markering in het landschap, evenwijdig aan de eerste. We staan stil, draaien ons om, zien ook daar de scherpe contrasten in het landschap.

‘Dit is het Oude Diep,’ zegt hij verbaasd. ‘Hier liep vroeger het Oude Diep,’ herhaalt hij. ‘Dit heb ik nog nooit gezien.’ We gaan er middenin staan, in de oude loop van het Oude Diep, kijken om de beurt naar voren en naar achteren, het is inderdaad duidelijk te zien. De oude loop van het Oude Diep kronkelt achter onze boerderij. We volgen het tot aan het huidige Oude Diep, tot waar hij weer in oorspronkelijke staat meandert. Het Drents Landschap wil de middenloop van het Oude Diep, die hier in Drijber nog gekanaliseerd is, weer terugbrengen naar de oorspronkelijke staat. Naar de plek waar wij nu lopen en die door de droogte duidelijk zichtbaar is. Ik denk aan berichten uit de krant over archeologen die nu bijzondere landschapsvondsten doen. Door de droogte zijn allerlei heel oude wegen, forten en weet ik veel wat ineens zichtbaar. En wij hier in Drijber kunnen zomaar ineens de oude loop van het Oude Diep zien. Bijzonder.

Dinsdag 13 augustus, rond de middag. Zijn zoon gaat met mij mee, met de drone, we willen het vanuit de lucht zien. Is het echt zo duidelijk zichtbaar? Ik loop het veld in, hij start de drone, vliegt boven het gebied, achter en ook naast de boerderij, maakt foto’s. Even later bekijken we ze samen. En ja hoor, heel duidelijk is de oude loop van het Oude Diep te zien. Kijk maar.

De foto is wat licht, houd het beeldscherm schuin om het beter te zien
Voor deze foto geldt hetzelfde

Zaterdagmorgen 17 augustus, uur of negen. Het regent. Gelukkig. Eindelijk. Voor de boeren te laat, voor onze tuin ook. Maar er zijn mensen die blij zijn met de droogte: archeologen die nu kunnen zien wat eeuwen geleden zichtbaar was. Of decennia geleden. Ik ben geen archeoloog, ben wel blij dat ik zomaar ineens kan zien wat decennia lang aan het zicht was onttrokken. Die oude loop van het Oude Diep. Bijzonder.

Paula Laning

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *