Van leeg pleintje naar gluren door glas.

In den beginne was er een leeg pleintje met wat droog blad en de opslag van een marktkraampje. Toen kwam er een grote graafmachine die de boel tot op het rode zand egaliseerde, zodat met wat plastic en planken de bekisting voor een fundament kon worden gemaakt.
Op het gestorte beton werd – goed uitgemeten en haaks gehoekt – een verhoogde rand gemetseld.  Op deze rand werd met betonnen balken, grote blokken piepschuim en metalen matten de basis voor een vloer gelegd. Daarop stortten stoere mannen met bijna militaire precisie vele kruiwagens met beton. Na de gedane arbeid bleken de kruiwagens met dezelfde precisie in het gelid te staan.  Dat gaf vertrouwen voor het stellen van de kozijnen en het metselwerk. Totdat het dak erop lag was van bovenaf de indeling te lezen als een plattegrond die vanzelfsprekend correspondeerde met de bouwtekening.

Binnen wachtte het blootgelegde – groenblauw gekleurde – “oude Kaampie” om door de asbestsaneerder  uit haar lijden te worden verlost. Of ze zich daar nog bewust van was leek twijfelachtig, want  de eerder dragende constructie was zo rot als een mispel en verpulverde tussen je vingers. Het oude installatiewerk, vroeger verstopt achter de afwasmachine, verraadde eveneens dat de uiterste houdbaarheidsdatum ruimschoots overschreden was. Gas, water, 220 en 380, verwarming en afvoer hadden jarenlang in pais en vree naast, boven en onder elkaar geleefd maar als je niet in wonderen geloofde dan moet je nu haast wel bekeerd zijn.

Zondagmiddag kon ik me niet langer beheersen en heb even stiekem naar binnen gegluurd.
Volgens mij krijgen we een hartstikke mooi nieuw “Kaampie”.

Bruun

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *