Gemiste kans.

En ik had me er nog wel zo op verheugd.
Het moment dat de kraan het groene schuurtje achter ‘t Kaampie eerst zou omhelzen… om het tegelijkertijd te vermorzelen. In ieder mens schuilt immers wel een barbaar.
Het begon de avond daarvoor. Op de jaarvergadering vertelde Bertus dat de volgende dag heggen en ander ongemak naast en achter ‘t Kaampie verwijderd zouden worden. Ik voorzag onmiddellijk het moment suprême met de sloop van het schuurtje. Het moest weg want het stond in de weg, was onderaan zo rot als een mispel en al ontruimd door Peter Victorie. Dat moment wou ik niet missen; voor geen goud – alhoewel.

Dat “de volgende dag” ’s morgens om 8 uur al begint was me even ontschoten. Halfwakker, in de
ochtendjas ontbijtend en krantlezend, hoor je dat de Tolsma’s met een mobiele kraan en rijplaten druk bezig zijn het pad langs de speeltuin te verbreden. Me half verslikkend in een stuk bruinbebasterd brood en een vloek pak ik het fototoestel en ren de tuin in. De bestaande situatie
moet in ieder geval voor het nageslacht vastgelegd worden. Met blote voeten in rubberen laarzen
realiseer ik me te laat dat wanneer er nog een andere fotograaf mocht zijn er wel eens een zeer compromitterende foto in de volgende “Buurvrouw”zou kunnen staan. Daar zou vast langer over gesproken worden dan over die mooie foto van de sloop van het schuurtje.

Enfin, om een lang verhaal in een korte column te kunnen krijgen: niemand heeft me gezien. Ik heb me daarna snel aangekleed, meer foto’s gemaakt, niet gemerkt dat iemand me “verdacht” aankeek,
nog snel even in huis het laatste brood gegeten en de koud geworden thee gedronken en op dat moment verdween het schuurtje in de bak.

De wel gemaakte foto’s wil ik jullie niet onthouden.

Bruun

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *